|
Z geograficznego punktu widzenia fragment ten nie jest oczywiście bez zarzutu. Zamieszanie wprowadzają słowa „na zachód [zamiast „na południe"] aż do Słupów Heraklesa", Omyłka ta może pochodzić od samego Polibiusza albo od przepisujących jego teksty. Polibiusz był jednak nie tylko znakomitym historykiem, lecz również geografem--podróżnikiem oraz żeglarzem, nie mógł więc pomylić kierunku równoleżnikowego z południkowym. Jeśli natomiast założyć, że nazwał on Pirenejami wschodnie i południowe góry Hiszpanii, to czyż mógł on wówczas powiedzieć, że góry te ciągną się „nieprzerwanie" od Morza Śródziemnego do oceanu? Zauważmy także, że Polibiusz prawdopodobnie nieraz przemierzał i te góry, i rzeczywiste Pireneje Wschodnie. Poza tym, nawet ci autorzy, którzy uważają, że Polibiusz słabiej znał Pireneje niż niektórzy wcześniejsi geografowie greccy, uznają go za pierwszego, faktycznego badacza Półwyspu „Iberyjskiego*".
W 123 r. p.n.e. Rzymianie ostatecznie umocnili swą władzę na Wyspach Balearskich. W I w. p.n.e, w różnych miejscach Półwyspu Pireftejskiego wybuchały powstania, dla zduszenia których Rzymianie ulepszyli stare drogi i zbudowali wiele nowych, przecinających Hiszpanię w rozmaitych kierunkach. Podbój półwyspu zakończono na początku naszej ery, podczas panowania Oktawiana Augusta i pod jego formalnym dowództwem; faktycznie powstanie zdławił Marek Wipsaniusz Agryppa.
|
