| Obraz Stanisława Rodzińskiego |
| Obraz Stanisława Rodzińskiego (ur. 1940) dojrzewa powoli na kilku naraz piętrach poznania, albo lepiej: w kilku naraz warstwach zgłębianego przez malarza konkretu, które przenikają się wzajem, zachowując jednak swą odrębność. Syntetyczna wizja bardzo polskiego krajobrazu - plamy topniejącego śniegu na skibach roli, chmurne słońce nad zielenią lasu - nadcięta zostaje delikatną geometrią, prostokątem mieszkalnego wnętrza, półotwartymi drzwiami, którymi się w tamten zewnętrzny świat przez tajemniczy mrok sieni wychodzi. Zdyscyplinowany kształt owych prostokątów, w których rysują się czasem - jak w oświetlonych oknach - kontury postaci (czy wspomnień o nich?), wyznacza nie tylko aluzyjną grę przestrzeni w obrazie, ale określa też dystans psychiczny wobec powabów materii. Oto bowiem znowu dwie warstwy rzeczywistości: naturalna, żywiołowa uroda tworzywa i spokojna organizacja wertykalnych podziałów. Lecz owa uroda także ujawnia się dzięki przemyślanym, zorganizowanym kontrastom: suta, oleista śliskość lśniących skib farby i ascetycznie, matowo, gładko założone płaszczyzny; wąska gama wyszukanych brązów, wśród których smuży się zimny blask zieleni lub świta plamka błękitu; przejrzyste czernie i świetne, intensywne rozbłyski bieli. Ten opis mógłby stwarzać sugestię jakiegoś technologicznego baroku, |