|
Jego następca, cesarz Antoninus Pius, kontynuował politykę Hadriana na kontynencie, natomiast w Brytanii prowadził z powodzeniem walkę z góralami i przesunął limes romanus (umocnioną granicę rzymską) ku 56° szer, geogr. pn. Tutaj, między ujściami niewielkich rzek Bodotrii i Cioty (Forth i Clyde), płynących w przeciwległych kierunkach, zbudowano w 140_r. drugą umocnioną linię. Linia ta
Wał Antoninusa (Vallum Antonini Pii) - była dwukrotnie krótsza i przebiegała przez całą środkową Szkocję.
Jednakże już po 180 r. prawie cały ten obszar rozciągając się między obydwoma wałami został opuszczony przez Rzy* mian.
Podczas pięcioletniej wojny domowej (koniec II w.) kiedy rządca Brytanii, będący jednym z pretendentów d tronu cesarskiego, wyprowadził swe legiony na kontynent, powstańcy zniszczyli część Wału Hadriana. Zwycięzca wojny domowej, Lucjusz Septimiusż Sewerus, który trwał" umocnił swą władzę w Rzymie, a także granice imperium: na kontynencie, przeprawił się w 208 r. dp Brytanii. Odbudował Wał Hadriana - „mur, dzielący wyspę na dwie części" - i przedsięwziął szereg wypraw „przez bagna", lasy i pustynie górskie" przeciw Kaledonom. Prawdopodobnie jednak jego działania w górach północnej Szkocji^ a nawet w jej środkowym pasie nizinnym były nieudane i nie odnowił już tam Wału Antoninusa Piusa. Senator-hi-storyk Dion Kassiusz, współczesny Septimiuszowi Seweru-sowi, wspomina o wielkich stratach, jakie poniosły wówczas wojska rzymskie.
|
