|
Aduatukowie, wschodni sąsiedzi Nervii, ukryli się „...w jednym bardzo chronionym przez naturę mieście" nad Sambrą. Rzymianie otoczyli miasto i z dala zbudowali ruchomą wieżę o kilku poziomach, wyposażoną w taran. Oblężeni zaczęli drwić ze „słabych" Rzymian. „Trzeba powiedzieć, że rośli Galowie najczęściej odnoszą się do nas, o niewysokim wzroście, z pogardą. Jednakże, gdy ujrzeli oni, że wieża ta... zbliża się do ich murów... wysłali oni do Cezara posłów z propozycją zawarcia pokoju... Wiele oręża zrzucono z murów do rowu... A nocą zorganizowali oni nagle wypad z miasta... [i] zacięcie bili. Zabito ok. 4000 ludzi, a pozostałych odparto do miasta. Następnego dnia... Cezar nakazał aukcję całej zdobyczy wojennej z tego miasta. Liczba sprzedanych mieszkańców wynosiła 53 tys. osób" (II, 30-33).
Nervii i Aduatukowie mieszkali między rzekami Skal-dis (Skalda, flam. Szelda) i Mosą (Moza, hol. Maas), w kraju, który po dziewiętnastu stuleciach, wywalczywszy niezależność, przyjął nazwę Belgia. Tak więc „odkrycie" Belgii przez Cezara zaczęło się prawie zupełnym wybiciem jednego miejscowego plemienia i sprzedażą w niewolę innego.
|
